O „Szkiełku”, whisky i wykształciuchach
Wczoraj (17 listopada) byłam na spotkaniu z Grzegorzem Miecugowem, organizowanym przez księgarnię Świat Książki. Powodem spotkania była wydana prawie rok temu książka „Kontaktowi, czyli szklarze bez kitu”, którą Miecugow napisał wspólnie z Tomaszem Sianeckim.
Grzegorza Miecugowa przedstawiać nie trzeba. Jego dorobek zawodowy jest znany. Wydawało się mi, że ten popularny dziennikarz niczym nie zaskoczy zebranych słuchaczy, a spotkanie przebiegnie w wymianie ochów i achów nad programem „Szkło kontaktowe”. Na szczęście miło się rozczarowałam! Jak to zaznaczył sam autor na wstępie, jest gawędziarzem i lubi rozmawiać. Na szczęście! Ponieważ moderator rozmowy był, eufemistycznie mówiąc, słabo do tej roli przygotowany, Grzegorz Miecugow, swoim „obyciem” w kontaktach z czytelnikami i widzami oraz bezpośredniością uratował spotkanie.
A o czym to opowiadał Grzegorz Miecugow? Na przykład o tym, że w jego programie nie ma miejsca na pozę i udawanie. Jak zauważył, byłoby niemożliwym przez tyle lat udawać kogoś innego. Tym bardziej, jak sam się przyznał, aktorem jest kiepskim. W tym miejscu przypomniał o swoich scenicznych epizodach. Na przykład o roli króla w przedstawieniu „Kopciuszek” w reż. Krystyny Jandy, którą to (mając do wypowiedzenia tylko kwestię: „Ciszej, bo nic nie słyszę”) i tak „położył”.
Autor wspomniał, że prywatnie nie ogląda telewizji, namiętnie (co wiem już z książki) gra w scrabble oraz chętnie czyta. Obecnie zaś jak nie czyta, to pisze. I tu zaskoczył zebranych wielbicieli, zdradzając, że jest w trakcie tworzenia kryminału. Poczekamy, zobaczymy.
Grzegorz Miecugow zdradził, w czym pomaga mu ukończona filozofia. Podzielił się z nami wstrząsającą historią, do której potrafił podejść z filozoficznym dystansem a także swoimi przemyśleniami na temat wszechświata, który go frapuje i fascynuje na tyle, że myśli, iż jeszcze kiedyś coś na ten temat napisze.
Zapewnił zebranych, że nie zamierzał iść w ślady ojca, znanego dzienikarza, co jak widać się nie udało. Zdradził kulisy swojego występu w programie „Big Brother” oraz wyraził nadzieję, iż nie jest kojarzony tylko i wyłącznie z tym programem.
Odnośnie książki, współautor stwierdził, że nie zamierzają już jej zmieniać, poprawiać czy też napisać kolejnej części. Na szczęście nie uważa, że książka jest zbyt szczera. Jak zdradził, jedyną osobą, której nie spodobało się zbyt częste wspominanie o whisky, była mama Tomasza Sianeckiego. Z rozbrajającą szczerością autor powiedział jednak: „kto nas zna, to wie, jak jest z tą whisky”.
Na spotkaniu nie mogło oczywiście zabraknąć pytań o fenomen programu „Szkło kontaktowe”. W książce, która była powodem spotkania, panowie napisali:
„Zawsze pytani jesteśmy o pomysł na stworzenie „Szkła”. I fajnie by było powiedzieć, że oto siedliśmy przy sobocie i przy kielichu zacnej nalewki (w naszym przypadku jest to nalewka „na myszach”, czyli whisky, którą Tomek - o zgrozo - pija z colą), jeden z nas brzdąkał na gitarze, drugi potrząsał przeszkadzajkami, i rozpoczęliśmy coś na kształt burzy mózgów, która mogłaby wyglądać tak:
G: Tomaszu, a może zrobilibyśmy jakiś wspólny program?
T: Tak, Grzegorzu, to dobry pomysł.
G: Ale jaki?
T: Może z telefonicznym udziałem widzów?
G: Tomaszu, jesteś genialny!
T: (skromnie) Wiem...
G: I jeszcze SMS-y od widzów.
T: Ach! Świetny pomysł! I mejle też.
G: Taki full kontakt.
T: Przez szkło.
T + G: (razem i trumfialnie) „Szkło kontaktowe”!!!
Ale tak, niestety, nie było, ani nawet nie mogło być, bo przecież nie umiemy grać na gitarze, z przeszkadzajkami też u nas krucho.”
[„Kontaktowi, czyli szklarze bez kitu”, Grzegorz Miecugow, Tomasz Sianecki, Świat Książki, Warszawa 2007; str. 26]
Skąd więc taki niebywały wzrost popularności „Szkła”? Według Miecugowa, u podstaw zachwytu „Szkiełkiem” leży frustracja. Rozczarowanie rządami lewicy, niedotrzymywanie obietnic odnośnie wcześniejszych wyborów, po których kraj miał być mlekiem i miodem płynący - to tylko niektóre wymienione przez Miecugowa przyczyny wzrostu popularności programu. Programu, co warto w tym momencie zauważyć, który „odwrócił strumień relacji”. A więc dał możliwość wypowiedzenia się nam, widzom programu. Miecugow podkreślił, że do tego czasu nie wiedział, że w kilku słowach SMS-a można zmieścić sensowny przekaz, zabawną puentę. Takiego konceptu, jak zaznaczył, nieraz zazdrości esemsującym widzom. Nie bez znaczenia jest także dobór prowadzących i współpracowników programu, którzy wnoszą w tę złość i zawód politycznymi „elitami” nieco humoru i dystansu. Uznał również, że nazwanie przez Ludwika Dorna widowni „Szkła” wykształciuchami przyczyniło się do sukcesu programu. Widownia - w końcu nazwana i „sklasyfikowana” - poczuła swoją siłę. A efektem tego jest choćby bojkot TVN i TVN24 przez polityków PiS-u. To się nazywa siła oddziaływania!
Jako człowiek mediów, Grzegorz Miecugow to cudowny towarzysz rozmów na temat telewizji w ogóle czy też misji telewizji. Który to wątek został zresztą na spotkaniu wywołany. Szkoda, że czas oraz miejsce nie bardzo pozwalały na szerszą dyskusję, bo chętnie dowiedziałabym się nieco więcej na ten temat. Niemniej i tak odnotowałam ciekawe spostrzeżenia.
Dodam jeszcze, że w prywatnej rozmowie (przy podpisywaniu książki) podpytałam się Grzegorza Miecugowa o radio. Dowiedziałam się, że mimo, iż dostał propozycję prowadzenia piątkowej, porannej rozmowy w Salonie politycznym Trójki, nie mógł jej przyjąć. A szkoda. Na szczęście powiedział też, że mimo, iż teraz występuje w dwóch warszawskich rozgłośniach, to jeśliby miał kiedykolwiek wrócić do ogólnokrajowego radia, to obecnie mogłaby być to tylko Trójka.
Mówi Grzegorz Miecugow:
A o czym to opowiadał Grzegorz Miecugow? Na przykład o tym, że w jego programie nie ma miejsca na pozę i udawanie. Jak zauważył, byłoby niemożliwym przez tyle lat udawać kogoś innego. Tym bardziej, jak sam się przyznał, aktorem jest kiepskim. W tym miejscu przypomniał o swoich scenicznych epizodach. Na przykład o roli króla w przedstawieniu „Kopciuszek” w reż. Krystyny Jandy, którą to (mając do wypowiedzenia tylko kwestię: „Ciszej, bo nic nie słyszę”) i tak „położył”.
Autor wspomniał, że prywatnie nie ogląda telewizji, namiętnie (co wiem już z książki) gra w scrabble oraz chętnie czyta. Obecnie zaś jak nie czyta, to pisze. I tu zaskoczył zebranych wielbicieli, zdradzając, że jest w trakcie tworzenia kryminału. Poczekamy, zobaczymy.
Grzegorz Miecugow zdradził, w czym pomaga mu ukończona filozofia. Podzielił się z nami wstrząsającą historią, do której potrafił podejść z filozoficznym dystansem a także swoimi przemyśleniami na temat wszechświata, który go frapuje i fascynuje na tyle, że myśli, iż jeszcze kiedyś coś na ten temat napisze.
Zapewnił zebranych, że nie zamierzał iść w ślady ojca, znanego dzienikarza, co jak widać się nie udało. Zdradził kulisy swojego występu w programie „Big Brother” oraz wyraził nadzieję, iż nie jest kojarzony tylko i wyłącznie z tym programem.
Odnośnie książki, współautor stwierdził, że nie zamierzają już jej zmieniać, poprawiać czy też napisać kolejnej części. Na szczęście nie uważa, że książka jest zbyt szczera. Jak zdradził, jedyną osobą, której nie spodobało się zbyt częste wspominanie o whisky, była mama Tomasza Sianeckiego. Z rozbrajającą szczerością autor powiedział jednak: „kto nas zna, to wie, jak jest z tą whisky”.
Na spotkaniu nie mogło oczywiście zabraknąć pytań o fenomen programu „Szkło kontaktowe”. W książce, która była powodem spotkania, panowie napisali:
„Zawsze pytani jesteśmy o pomysł na stworzenie „Szkła”. I fajnie by było powiedzieć, że oto siedliśmy przy sobocie i przy kielichu zacnej nalewki (w naszym przypadku jest to nalewka „na myszach”, czyli whisky, którą Tomek - o zgrozo - pija z colą), jeden z nas brzdąkał na gitarze, drugi potrząsał przeszkadzajkami, i rozpoczęliśmy coś na kształt burzy mózgów, która mogłaby wyglądać tak:
G: Tomaszu, a może zrobilibyśmy jakiś wspólny program?
T: Tak, Grzegorzu, to dobry pomysł.
G: Ale jaki?
T: Może z telefonicznym udziałem widzów?
G: Tomaszu, jesteś genialny!
T: (skromnie) Wiem...
G: I jeszcze SMS-y od widzów.
T: Ach! Świetny pomysł! I mejle też.
G: Taki full kontakt.
T: Przez szkło.
T + G: (razem i trumfialnie) „Szkło kontaktowe”!!!
Ale tak, niestety, nie było, ani nawet nie mogło być, bo przecież nie umiemy grać na gitarze, z przeszkadzajkami też u nas krucho.”
[„Kontaktowi, czyli szklarze bez kitu”, Grzegorz Miecugow, Tomasz Sianecki, Świat Książki, Warszawa 2007; str. 26]
Skąd więc taki niebywały wzrost popularności „Szkła”? Według Miecugowa, u podstaw zachwytu „Szkiełkiem” leży frustracja. Rozczarowanie rządami lewicy, niedotrzymywanie obietnic odnośnie wcześniejszych wyborów, po których kraj miał być mlekiem i miodem płynący - to tylko niektóre wymienione przez Miecugowa przyczyny wzrostu popularności programu. Programu, co warto w tym momencie zauważyć, który „odwrócił strumień relacji”. A więc dał możliwość wypowiedzenia się nam, widzom programu. Miecugow podkreślił, że do tego czasu nie wiedział, że w kilku słowach SMS-a można zmieścić sensowny przekaz, zabawną puentę. Takiego konceptu, jak zaznaczył, nieraz zazdrości esemsującym widzom. Nie bez znaczenia jest także dobór prowadzących i współpracowników programu, którzy wnoszą w tę złość i zawód politycznymi „elitami” nieco humoru i dystansu. Uznał również, że nazwanie przez Ludwika Dorna widowni „Szkła” wykształciuchami przyczyniło się do sukcesu programu. Widownia - w końcu nazwana i „sklasyfikowana” - poczuła swoją siłę. A efektem tego jest choćby bojkot TVN i TVN24 przez polityków PiS-u. To się nazywa siła oddziaływania!
Jako człowiek mediów, Grzegorz Miecugow to cudowny towarzysz rozmów na temat telewizji w ogóle czy też misji telewizji. Który to wątek został zresztą na spotkaniu wywołany. Szkoda, że czas oraz miejsce nie bardzo pozwalały na szerszą dyskusję, bo chętnie dowiedziałabym się nieco więcej na ten temat. Niemniej i tak odnotowałam ciekawe spostrzeżenia.
Dodam jeszcze, że w prywatnej rozmowie (przy podpisywaniu książki) podpytałam się Grzegorza Miecugowa o radio. Dowiedziałam się, że mimo, iż dostał propozycję prowadzenia piątkowej, porannej rozmowy w Salonie politycznym Trójki, nie mógł jej przyjąć. A szkoda. Na szczęście powiedział też, że mimo, iż teraz występuje w dwóch warszawskich rozgłośniach, to jeśliby miał kiedykolwiek wrócić do ogólnokrajowego radia, to obecnie mogłaby być to tylko Trójka.
Mówi Grzegorz Miecugow:
pannakotta