Wielki Czwartek
W liturgii chrześcijańskiej to pierwszy dzień Triduum Paschalnego - pamiątka ustanowienia sakramentu Eucharystii i kapłaństwa służebnego. Wieczorem koncelebrowana jest uroczysta msza Wieczerzy Pańskiej.
Pierwotnie był to dzień pojednania pokutników ze wspólnotą, dzięki czemu mogli oni być dopuszczeni do Eucharystii. W tym dniu w trakcie porannej liturgii krzyżma, w kościołach katedralnych biskupi dokonują poświęcenia olejów, które używane są w ciągu roku do udzielania sakramentów św.
Koncelebrowana wieczorem msza Wieczerzy Pańskiej oznacza jedność ofiary Jezusa Chrystusa, jedność Ludu Bożego i jedność kapłaństwa przy jednym stole Pańskim. Przewodzący liturgii kapłan, na pamiątkę symbolizującego służebność umywania przez Chrystusa przed Ostatnią Wieczerzą nóg uczniom, umywa stopy 12 mężczyznom wybranym spośród zgromadzonych ludzi. Co ciekawe, w przeszłości obyczaj ten zachowywali także królowie polscy i rody arystokratyczne, umywając w Wielki Czwartek nogi 12 wybranym nędzarzom na znak chrześcijańskiej pokory, równości wszystkich ludzi wobec Boga i miłości bliźniego. Biedaków tych zawsze hojnie obdarzano i zapraszano na wieczerzę, na której byli podejmowani z najwyższymi honorami.
W trakcie liturgii konsekrowana jest taka ilość komunikantów, która musi wystarczyć także na Wielki Piątek, kiedy nie ma liturgii eucharystycznej. Podczas radosnego śpiewania „Chwała na wysokości Bogu” dzwonią wszystkie dzwony świątyni, by umilknąć aż do sobotniego wieczoru. Zamiast dzwonków ministranci używają specjalnych kołatek. Po Mszy świętej kapłan przenosi Najświętszy Sakrament do kaplicy wystawienia zwanej ciemnicą, gdzie znajduje się do piątku wieczorem.
Koncelebrowana wieczorem msza Wieczerzy Pańskiej oznacza jedność ofiary Jezusa Chrystusa, jedność Ludu Bożego i jedność kapłaństwa przy jednym stole Pańskim. Przewodzący liturgii kapłan, na pamiątkę symbolizującego służebność umywania przez Chrystusa przed Ostatnią Wieczerzą nóg uczniom, umywa stopy 12 mężczyznom wybranym spośród zgromadzonych ludzi. Co ciekawe, w przeszłości obyczaj ten zachowywali także królowie polscy i rody arystokratyczne, umywając w Wielki Czwartek nogi 12 wybranym nędzarzom na znak chrześcijańskiej pokory, równości wszystkich ludzi wobec Boga i miłości bliźniego. Biedaków tych zawsze hojnie obdarzano i zapraszano na wieczerzę, na której byli podejmowani z najwyższymi honorami.
W trakcie liturgii konsekrowana jest taka ilość komunikantów, która musi wystarczyć także na Wielki Piątek, kiedy nie ma liturgii eucharystycznej. Podczas radosnego śpiewania „Chwała na wysokości Bogu” dzwonią wszystkie dzwony świątyni, by umilknąć aż do sobotniego wieczoru. Zamiast dzwonków ministranci używają specjalnych kołatek. Po Mszy świętej kapłan przenosi Najświętszy Sakrament do kaplicy wystawienia zwanej ciemnicą, gdzie znajduje się do piątku wieczorem.
mk